Drie weken eerder dan vorig jaar: vandaag de eerste bloesem in onze fruitbomen gezien. Het is nog weinig, maar je ziet overal de knoppen op uitbarsten staan. Zo vroeg hebben we het nog niet meegemaakt. En ook dit jaar wint de pruim van de kers …
We zijn weer thuis! Na precies 36 uur onderweg geweest te zijn, waren we vanmorgen om 9.30 uur weer thuis. Shuttle bus naar luchthaven Christchurch, binnenlandse vlucht naar Auckland, internationale vlucht naar Hong Kong, overstappen voor internationale vlucht naar Amsterdam, trein naar Rhenen en met de taxi naar huis.
Bij thuiskomst vonden we bloemen van Rika en een kerstroos en kerstman van onze buren, met brandende waxinelichtjes. Heel erg bedankt!
Bruin brood, oude kaas, karnemelk, boerenkool, worst: we hebben alle dingen die je mist als je lang weg geweest bent weer in huis gehaald.
En nu langzaam opruimen en alle indrukken verwerken. Er staan bakken met post en ook de telefoon gaat weer regelmatig. De wasmachine maakt overuren; kortom: het gewone leven begint weer.
(Dit is het einde van ons reisverslag Nieuw Zeeland)
Het zit erop! De camper is ingeleverd en wordt al weer schoongemaakt voor de volgende huurders. Helaas met een scheur van ongeveer 20 cm in de voorruit, maar deze schade was gelukkig afgekocht. Op de kop af 6.133 kilometers in dit mooie land gereden.
En je komt wat tegen onderweg: huurauto’s waarop bonte tekeningen en teksten zijn aangebracht! Wellicht om op te vallen op de weg (want in Nieuw Zeeland vallen veel verkeersdoden), om een bepaald publiek aan te trekken of om reclame voor de verhuurmaatschappij te maken.
Het is hier ook mogelijk om een kenteken van de auto met een eigen tekst te ‘kopen’. Nu is er niet veel mogelijk met zes letters maar met minder kan blijkbaar ook. Gevraagd aan een jong iemand die een bus met kenteken ‘EREBUS’ stond te wassen wat zoiets moest kosten, kreeg ik antwoord in het typisch Duits-Engels waarom ‘Allo ‘Allo bekend is geworden. Hij wist het dus niet!
Tijdens de rondleiding in het Te Ana Maori Rock Art Centre in Timaru waar carvings van Maori werden getoond, leerden wij ook enkele betekenissen van de tattoo’s op hun gezichten, zoals tot welke stam zij behoren, wie hun vader en moeder zijn, zodat je soms na een gevecht moest constateren dat je je neef had gedood. Waren wij al eerder motorrijders met tattoo’s tegen gekomen, ook vrouwen laten zich niet onbetuigd.
Het fenomeen openbaar toilet mag hier niet onvermeld blijven. Deze zijn zonder meer schoon te noemen en kunnen gerust naar Nederland gekopieerd worden. Maar dan wel zonder videobewaking.
Voordat de camper ingeleverd kon worden, moet de camper van binnen worden schoongemaakt en dus eerst worden leeggehaald. Op de een na laatste camping was een voorziening getroffen waar degenen die naar de luchthaven gingen hun overgebleven levensmiddelen en dergelijke achter konden laten. Het zoutpotje was daarbij favoriet!
Het was een mooie reis en dankzij de goede voorbereidingen van Rietje kunnen we afsluiten dat het een voorrecht was om hier te zijn.
(foto’s 1 en 3: Ineke Kok)